from the movie: Last life in the Universe

อย่าไปเสียใจหรือหวาดกลัวกับความตาย
ในเมื่อ มันเป็นแค่การหลับพักผ่อน
เพื่อตื่นขึ้นมาอย่างสดใส แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่

” สวยงาม จริงๆ “

ทำให้เราอ่อนแอ

อึดอัด

ทำอะไรไม่ถูก

…. ตอนนี้ กู อ่อนแอ ….

อ่อนไหว

อ่อนแรง

อ่อนใจ

…
ต่อให้การสื่อสารจะทำให้โลกมันเล็กลงแค่ไหน
ก็ไม่สามารถซื้อความไว้วางใจที่มีต่อกัน

ไม่แน่นอน

ไม่แน่นอน

มันไม่แน่นอน  จริงๆ

มีกฏเกณฑ์

ทุกสิ่งดำเนินไปตามเกม

คล้ายมีบางอย่างคอยขับเคลื่อน

เหมือนเป็นเครื่องจักร

ทำให้ทุกสิ่งหมุนวน

จนกลายเป็นวัฏจักรในที่สุด

อีกหนึ่งวงจรที่น่าสนใจ

คือการจากไปของบางสิ่ง

หรือจะเรียกว่าการจากไปของทุกสิ่ง

มันไม่มีอะไรจะมายืนนิ่งให้เห็นได้ตลอดไปหรอก

อย่าชะล่าใจ

สักวันนึงมันจะจากไป

ในวันใดวันหนึ่งที่หลงลืมมัน

ดลบันดาล…

จิตใจ…

ทำไม การทำอะไร ต้องมีแรงบันดาลใจ?

แล้วถ้าไม่มีล่ะ?

ซื้อได้ที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำทั่วไปได้ป่ะ?

แล้วถ้าไม่มีล่ะ?

จะไปเซเว่นได้มั้ย?

แล้วถ้าไม่มีล่ะ?

งั้น ขอแรงบันดาลใจ จากคุณหน่อยได้มั้ย?

ได้โปรด เป็นแรงบันดาลใจ ให้กับคนตัวเล็กๆ(หรอ)

ที่ต้องการแรงบันดาลใจขนาดมหาศาล

เอาไป สร้าง และไป สรรค์

อะไรบางอย่าง ที่”อาจจะ” ดี กับโลกใบนี้ที !!!

-ขอบคุณครับ-

วัน “ปิดเทอม” (ไม่เกี่ยวกับหนัง  ไม่ได้อยากเขียนพาดพิง แต่ มันเป็นวันปิดเทอมของข้าพเจ้าเว้ย)

ด้วย ความที่ว่าชาวบ้านเขาได้พักผ่อน ปิดเทอมกันอย่างหนำใจกันไปก่อนหน้าแล้ว

เหลือทิ้งไว้แต่พวกเรา ชาวสถาแปร๊ด เอ้ย ถาปัด ให้เดียวดาย อ้างว้าง ค้างเติ่ง เจิ่งนอง อยู่กับมหาลัย

มหาลัยจึงดูเงียบเหงา วังเวง เป็นพิเศษ

อาหารการกินที่เคยมั่งคั่ง ก็บอกลา จากไป เพราะ ปิดเทอม คนน้อยเหลือเกิน

คงเหลือแต่พวกเรา ที่ โปรเจต์ยังค้างอ้างแรม

แต่ตอนนี้ พวกเรา ฟรี!!! (หรือ)

ไม่เชิงว่ากระนั้นหรอก แต่อย่างน้อย ก็มีเวลาไปเที่ยวเล่นมากกว่าปกติ

จนบางครั้ง ก็เหงากันเลยทีเดียว

เพราะ วิชาดีไซน์ ห่างหายไป ทำให้ไม่ค่อยได้ใช่สมองเท่าไหร่

ด้วยสาเหตุ พันละนั้น ทำให้พวกเราออกเที่ยวเล่น

ร่าเริง แจ่มใส ออกหากินตักตวงวิวทิวทัศน์ นอกห้องสตูดิโอสี่เหลี่ยม

ออกไปมองท้องฟ้า ที่ดูจะกว้างเสียเหลือเกิน

พวกเราออกไขว่คว้าหา ช่องทางที่จะเบิ่งลูกตามองฟ้าได้กว้างๆในเมืองกรุง

ทำให้พวกเรา

เลือก ที่จะตะลอน ทั้งกลางวันและกลางคืน

ตามเส้นทางของ แม่น้ำเจ้าพระยา ที่ดูปลอดโปร่ง ลมเย็น และ ฟ้ากว้าง

บางคราวก็แสดงออกเหมือน คนป่าเข้าเมือง

เมื่อหมดเรี่ยวแรง ความกระหาย

ก็เหนื่อยอ่อน ล้มพับ กันไปตามๆกัน

เห้อ

เอาเป็นว่า มันเป็นอะไรที่สนุกสนาน

สมกับวัยระทึก

ในวันระทึก

ของพวกเรา

นั่งมอง …

มองอะไร

ไม่รู้เหมือนกัน

มอง … ท่ามกลางความเงียบ ที่ไม่เงียบ

เธอ ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ฟัง … เสียงดัง ใน ห้องเงียบ

ไม่มีเสียงใดๆ ในห้องที่เงียบงัน

คุย … กับใครบางคน

ที่ตอบกลับมา เป็นเสียงเดียวกับที่เธอคิด

ความเงียบ ที่ชื่นชอบของเธอ

กับความเงียบที่เธอหวาดกลัว

อาจจะ เป็น สิ่งเดียวกัน

หรือว่ามัน ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

หรือว่า มันเป็นสิ่งที่ ไร้ซึ่ง ตัวตน

หรือ ไม่มีอะไรเลยทั้งสิ้น

มันว่างเปล่า….

There is Nothing?

ย้ำอีกที ไม่เกี่ยวกับหนังเรื่องกอด เห้อ!!!

จะมีใครสนใจบ้างไหม  ว่าคนเรา ต้องการความอบอุ่นกันอย่างมากมาย

ในต่างประเทศ (จำไม่ได้ว่าประเทศไหนอ่ะ) มีหมอคนหนึ่ง ใช้การกอดนี่ล่ะเข้ามาช่วยในการรักษาคนไข้

เขาบอกว่าคนเราต้องการ “กอด” มากกว่าสามสิบครั้งต่อวันเชียวนะ

แต่คิดดูมันก็ดูจะเวอร์ไปใช่มะ

แต่อย่างน้อยถ้าวันนึง มีคนกอดเรา ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน หรือ ครอบครัว

ก็คงจะทำให้วันนั้นแลดูเป็นวันที่มีความสุขไม่น้อย

จำได้ไหม ตอนคุณเด็กๆ ใครเป็นคนกอดคุณเวลาคุณร้องไห้งอแงกลางดึก

ใครกันที่ตื่นมากอดคุณ อุ้มคุณ

วันนี้ คุณกอดใครหรือยัง? กอดแม่กันหรือยัง กอดพ่อกันบ้างไหม ?

กอดทุกๆคนที่คุณรัก

กอดกันเถอะ

กอดกันนะ

กอดใครก็ได้โดยที่ไม่คิดอะไร

I hav FREE HUGS for everyone.

Do you want some?